Terug naar boven
Voor oud-juduka Deborah Gravenstijn was het moederschap een overwinning van zichzelf
News

Voor oud-juduka Deborah Gravenstijn was het moederschap een overwinning van zichzelf

Deborah Gravenstijn kende een succesvolle judocarrière. Diverse malen stond ze op het podium bij Europese en wereldkampioenschappen. Daarnaast pakte ze in 2004 én 2008 een medaille bij de Olympische Spelen. In 2009 nam ze bij het WK in Rotterdam afscheid van de topsport.

Terwijl ze furore maakte op de tatami kreeg Gravenstijn privé met een aantal fikse tegenslagen te maken. Ze verloor twee mensen die haar zeer dierbaar waren. In 2004 overleed haar jongere zus plotseling en drie jaar later, in 2007, verloor de voormalig judoka haar moeder, nadat deze een lange strijd tegen borstkanker had verloren. ‘Mijn moeder is na een lange lijdensweg gestorven aan borstkanker. Mijn acht jaar jongere zusje Merghery heeft na een bacteriologische infectie nog maar enkele uren geleefd. Zij was sinds haar elfde diabeet. Ik weet niet wat erger is,’ zegt Gravenstijn in een interview met Jan Volwerk. Het leidde niet alleen tot verdriet maar ook tot woede en onmacht. De eerste klap, de kanker van haar moeder, kreeg ze te verwerken in Japan waar ze in voorbereiding was op de Spelen van 2004. Ze pakt in Athene brons, onder toeziend oog van haar moeder die tussen twee chemokuren door naar haar dochter is komen kijken. ‘Twee maanden na die Spelen stierf mijn zusje. De sport is dan even niet meer belangrijk. Alles staat stil.’

In 2008, een jaar na het overlijden van haar moeder, won Gravenstijn bij de Olympische Spelen toch weer een medaille. Ze wijt dit aan het goede begeleidingsteam die haar door de moeilijke periode getrokken heeft. Toch hebben de dood van haar zusje en moeder haar veranderd. ‘Ik ben bang geweest om zelf moeder te worden,’zegt ze in een interview met het blad Helden.’Bang om weer iemand te kunnen verliezen’. Het overkomt haar uiteindelijk, het is niet gepland. Tijdens een reis met haar vriend ontdekt ze dat ze zwanger is. Het waren zware tijden voor haar. De oud-topsportster die jarenlang absolute controle had gehad over haar lichaam moest nu machteloos toezien hoe datzelfde lichaam met haar aan de haal gaat.

Uiteindelijk wordt Tracey, vernoemd naar haar moeder en oma, vier weken te vroeg geboren en is ze nog amper voorbereid op de komst. Ze heeft veel vragen. Vragen die ze graag aan haar zusje en moeder zou willen voorleggen. Gravenstijn heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ze vindt het doodeng maar ook al is haar moeder er niet langer bij, blijkt ze toch een belangrijke richtlijn. ‘Ik ben niet extra beschermend door het verlies van mijn moeder en zusje. Ze zal alles zelf moeten ontdekken, haar hoofd stoten. Ik krijg steeds meer vertrouwen in mijn moederschap, geniet ervan. Het enige wat ik doen is het voorbeeld van mijn moeder volgen: Tracey alle liefde van de wereld geven,’ zo besluit Gravenstijn haar verhaal in Helden.

Foto: A. Speijer

Advertentie

Reageer